Stijn Sluiter uit Nistelrode reist al acht maanden rond in Amerika. Met nog twee maanden te gaan, deelt hij zijn belevenissen graag met de lezers van DeMooiBernhezeKrant.
Jong, thuiswonend, vast contract en inmiddels wat spaargeld, wat ga ik doen? Is het niet tijd om een huisje te kopen? Om eindelijk wat zelfstandiger te worden? Nee! De gebruikelijke weg heb ik altijd al genomen. Tijd voor wat nieuws. Reizen? Altijd wel deze ambitie gehad. Maar zal dat wel bevallen helemaal in mijn eentje? Hoelang ga ik dat volhouden?
Inmiddels zijn we bijna acht maanden verder en het bevalt uitstekend. Begonnen in Canada om vervolgens naar het zuiden af te reizen naar mijn huidige bestemming Bolivia. Zo’n 30.000 kilometer afgelegd met voornamelijk de bus en de trein. Het einddoel is het zuiden van Argentinië, dus ik heb nog wel even te gaan.
Van Niagra Falls tot aan Machhu Pichhu. Van Washington DC tot aan Medellin. Van de woestijn tot aan het tropische regenwoud. Je ziet zo ontzettend veel. Het constante reizen klinkt misschien wat vermoeiend en lastig, maar dat valt allemaal reuze mee. Iedereen is ontzettend behulpzaam en de taalbarrière is veel kleiner dan je zou denken. Het ontmoeten van telkens nieuwe interessante mensen (en soms ook leuke meisjes) houd je ook sociaal en scherp. Je leert niet alleen verschillende culturen kennen van de plaats waar je bent, maar ook de medereizigers die je ontmoet. Al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik inmiddels wel een beetje klaar ben met smalltalk na acht maanden van hostel naar hostel. Gelukkig reizen mijn ouders over een paar weken een stukje mee, ook wel eens fijn om wat bekende gezichten te zien.
Het blijft ook wonderbaarlijk hoe snel je jezelf aanpast op de ontstane situatie. Ik kan me nog goed herinneren dat ik me al druk kon maken als de bus naar Oss vijf minuten te laat kwam. Een paar weken terug heb ik in Peru nog ruim 30 uur vastgezeten in een bus door wegblokkades: kan gebeuren. ‘s Avonds niet veilig over straat kunnen lopen: in het hostel blijven is ook gezellig. Warm water uit de douchekop: wat een luxe. Overvallen worden op klaarlichte dag: ach, was alleen maar een iPhone. Slapen in een slaapzalen met allemaal random mensen: zolang ze niet te hard snurken, geen probleem. Een etmaal lange busrit naast een ex-gedetineerde: best aardige kerel. Stroom uitgevallen als gevolg van een aardbeving: ik kan wel een paar uur zonder. Wanneer je continu onderweg bent, sta je ook niet zo stil bij alles en hoe bizar sommige situaties wel niet waren…
Ik las laatst nog een NOS artikel over de nationale discussie of de wolf in Nederland mag blijven. Als dit een van onze voornaamste zorgen is, hebben we het in ons kikkerlandje nog niet zo slecht. Alle problemen zijn maar relatief.
